brandimage logo Navigatie overslaan Menu

Caleb is een echte held

Caleb Rukundo vangt in de Oegandese hoofdstad Kampala straatkinderen op. Ze werden thuis mishandeld of hun ouders konden simpelweg niet meer voor hen zorgen. In Kampala, zwerven er duizenden van deze kinderen rond. Ze zijn vaak nog jong en verdrijven hun verdriet door lijm te snuiven of andere drugs te gebruiken. Caleb heeft opvanghuizen voor meisjes en jongens, waar ze een vak kunnen leren en inkomen genereren door bijvoorbeeld mango’s te kweken. Zo redde hij al 500 kinderen van de straat.

Hoe zijn de kinderen die Caleb opvangt op straat terecht gekomen?

Ze werden thuis mishandeld of hun ouders konden simpelweg niet meer voor hen zorgen. In de hoofdstad Kampala, waar Caleb werkt, zwerven er duizenden van deze kinderen rond. Ze zijn vaak nog jong en verdrijven hun verdriet door lijm te snuiven of andere drugs te gebruiken.

En ze hebben soms zelfs geen naam?

In de Oegandese cultuur geeft de vader zijn kind een naam bij de geboorte en bepaalt daarmee zijn identiteit. Maar de vaders van deze straatkinderen zijn na de bevalling vaak allang uit beeld. Dus gaan ze naamloos door het leven. Dat bevestigt alleen maar hun basisgevoel dat ze nergens bij horen. Niemand ziet hen voor vol aan; ze voelen zich meer voorwerp dan mens. Het eerste wat Caleb daarom doet is hen een eigen naam geven. Daarmee zegt hij ‘ik zie jou, jij bent waardevol voor mij’.  

Hoe helpt Caleb hen verder?

Hij heeft opvanghuizen voor meisjes en jongens, waar ze een vak kunnen leren en inkomen genereren door bijvoorbeeld mango’s te kweken. Zo redde hij al 500 kinderen van de straat. De bevlogen hulpverlener zou graag nog veel meer kinderen opvangen, maar daarvoor ontbreken nu nog de middelen.

Het scheelde maar weinig, of hij was met zijn werk gestopt. 

Hoe kwam het dat Caleb wilde stoppen met zijn werk onder straatkinderen?

Een paar jaar geleden werden de bittere armoede en het brute geweld waar veel straatkinderen in opgroeien hem te veel. Breekpunt was de ontmoeting met een driejarig meisje, dat hij verweesd op straat aantrof. Caleb ging niet gelijk tot actie over, maar zocht haar twee dagen later weer op. Tevergeefs. Hij vond haar terug in het mortuarium. Overreden door een auto. Er was niemand die naar haar kwam informeren. Zelfs niemand die haar naam wist. Toen heeft Caleb haar zelf begraven. Alleen. Huilend. En vol zelfverwijt. Hij had haar moeten redden!    

Maar hij vond na deze traumatische ervaring toch weer nieuwe moed?

Eerst vertrok hij vol desillusies naar Amerika, om daar een nieuw bestaan op te bouwen. Binnen twee weken was hij weer terug. Hij realiseerde zich dat zijn werk niet zomaar een baan was, maar een roeping van God. En leerde bij de dag te leven. ‘Zelfs als kinderen morgen sterven hebben ze wel geleefd om vandaag mee te maken’, zegt hij zelf. Nu maakt hij weer dagelijks straatkinderen gelukkig door hen op te vangen of eten te geven.

Kijk de uitzending >

Caleb redt lijmsnuivende kinderen van de straat, maar zou er graag nog veel meer opvangen. Dat kan met uw hulp!

Steun het werk van deze held

Doneren