Ik vraag haar of ze nooit eenzaam is, als Belgische in Albanië. Voor mijn camera zit Marleen, verpleegkundige. Achter haar heb ik de onscherpe contouren gekadreerd van het verzorgingshuis dat zij twintig jaar geleden samen met Albanezen heeft opgebouwd. Ze schudt haar hoofd. Het is geen moeilijke vraag. Na twintig jaar kent ze hier meer mensen dan in België. De Albanese taal spreekt ze ondertussen vloeiend. Nee, ze voelt zich thuis in Albanië.

Gekke dingen heeft ze wel meegemaakt hier. Zoals de revolutie en de bijna-burgeroorlog, die godzijdank werd gesmoord voordat die ontvlamde. Om maar niet te spreken over de armoede direct na de val van het communisme. Er was niet alleen gebrek aan medicijnen. Er was gebrek aan alles. Maar bovenal aan opleiding.

Als vrouw moest ze wel haar mannetje staan. Het hielp dat ze uit het buitenland kwam. Met het communistische besef van hiërarchie was zij nooit opgegroeid. Als het uitkwam speelde ze bewust de Belgische kaart om zo de kwaliteit van zorg te bekritiseren. En ze pikten het van haar. Niet omdat zij dokter was. In België was ze opgeleid als verpleegkundige. Op medisch gebied was ze niet beter dan een Albanese dokter. Maar haar blik op menswaardige zorg maakte haar uniek.

Als buitenstaander viel haar op wat andere Albanezen voor lief namen: de ontzettende armoede onder ouderen, het gebrek aan goede verzorging thuis, de noodzaak van een professioneel verzorgingshuis. Nu heeft ze er zelf één kunnen bouwen. Met financiële hulp van Metterdaad. Ze is er trots op. En terecht. Zelfs de Albanese minister voor Welzijn heeft het huis als nationaal voorbeeld gesteld.

Haar passie heeft Marleen ook veel gekost. Ze is nu bijna zestig. Naast de zorg voor Albanese ouderen zorgt ze nu ook voor haar eigen moeder, die ze uit België heeft opgehaald. Samen wonen ze in een kamertje op de hoek van het verzorgingshuis. Er is geen kwiekere Belg dan zij, maar ook haar lichaam wordt ouder. Haar uithoudingsvermogen neemt af. En een man? Een paar Albanezen deden een aanzoek, maar het strookte niet met haar toewijding voor de ouderen van Albanië. Ze kijkt uit over de heuvels van Albanië. Ze denkt nog een keer na over haar antwoord en kijkt me dan weer met een trots glimlachje aan.

Nee, eenzaam is ze hier niet.

 

Meer weten over het project in Albanië of doneren? Klik hier.

Jan Willem den Bok is programmamaker en reisde voor EO Metterdaad naar Albanië.