Ik zit bij Albert in de auto en we rijden door Jerevan. Een paar dagen terug heeft EO-Metterdaad de knoop doorgehakt en besloot met mij ondanks de corona crises naar Armenië te vliegen. Na een paar hectische dagen zitten we vier dagen later al in de hoofdstad van Armenië.  De telefoon van Albert staat niet stil. Constant wordt hij gebeld door mensen die om hulp vragen. Albert is directeur van Mission Possible in Armenië en sinds de oorlog is uitgebroken zijn wij een hulpprogramma gestart voor de vluchtelingen uit Nagorno-Karabakh. Gezinnen kunnen bij hem terecht voor noodzakelijke hulp. En ze weten hem te vinden.

De verhalen zijn schrijnend. Vroeg in de ochtend begonnen de beschietingen. Mensen vluchten naar andere dorpen of naar schuilkelders. In het begin was de verwachting dat het kortstondig zou zijn. De afgelopen jaren vonden wel vaker beschietingen plaats. Maar al gauw drong het besef door dat het deze keer anders was. Zware bommen en een grootscheepse aanval. Halsoverkop en midden in de nacht werden de vrouwen en kinderen geëvacueerd. Geen tijd om terug te gaan naar huis en wat spullen mee te nemen. Ik moet even terugdenken aan mijn haastige vertrek naar Armenië. Niet te vergelijken en het valt in het niet met wat deze mensen hebben moeten mee maken. Totaal berooid kwamen ze aan in Armenië.

Daar werden ze ondergebracht bij familie of met meerdere gezinnen in hotelkamers en in leegstaande huizen. Zonder vaders en zonen. Die bleven achter om te vechten aan het front. Nu zitten ze met hele families in een kamer en is er behoefte aan alles. Voedsel, kleding, pampers, babyvoeding, beddengoed. Bij de vluchtelingen die zijn ondergebracht in de dorpen is vooral behoefte aan brandhout.

In het dorpje Ranchpar, op bijna een uur rijden van Jerevan, vlakbij de grens met Turkije, herhaalt zich de geschiedenis. Ik ben hier vaker geweest. Begin jaren negentig was er ook oorlog met Azerbaijan over de regio Nagorno-Karabakh en kwamen er ook vluchtelingen naar het dorp. Marina werkt op het gemeentehuis. Zij herinnert zich toen zij als klein meisje op school zat dat er nieuwe kinderen bij haar in de klas kwamen. “Twee van hen zijn hier nu weer. Zij waren mijn vriendinnetjes. Nu moesten ze weer vluchten, deze keer als moeder. En nu komen zij hun kinderen bij ons op school brengen. Het aantal kinderen op school is bijna verdubbeld”.

 “De mensen zien heel erg op tegen de winter” zegt Marina. “In het dorp is geen gas en verwarmen met elektriciteit is erg duur. Ze hebben zelfs niet voldoende geld om brandhout te kopen. Een m3 brandhout kost zeker 40.000 DRAM (zo’n € 70). En voor een winter heb je wel 6 m3 nodig. Mensen zijn halsoverkop gevlucht en hebben geen of nauwelijks winterkleding. Sommige mensen slapen op de grond en er zijn te weinig dekens”.

De situatie is mij duidelijk. We zullen onze hulp moeten opschalen om deze vluchtelingen de winter door te helpen. Ik ben dankbaar voor de mogelijkheden die EO-Metterdaad ons hiervoor biedt.

 

Meer weten over het project in Armenië of doneren? Klik hier.

Bert Dokter is directeur van stichting Mission Possible Nederland.