brandimage logo Navigatie overslaan Menu

Corine blogt uit Jemen: leven op 5% hoop

Corine Verdoold en haar team van ZOA-medewerkers zijn als een van de weinige hulpverleners nog actief in het door oorlog verscheurde Jemen. Corine blogt over wat ze meemaakt.

‘Waar kan ik je mee helpen Corien?’ vraagt mijn Jemenitische collega Wael als hij aan het eind van de dag zijn hoofd om het hoekje van mijn kantoor steekt. Ik was al de hele dag bezig om het campagne filmpje van de EO te downloaden, maar vanwege het slechte internet brak het steeds af. Dus had ik z’n hulp ingeroepen.

Corine in Jemen

Ik vertel Wael dat de EO ons gaat helpen om Jemen op de kaart te zetten in Nederland. En dat we geld op gaan halen voor de mensen die honger lijden in Jemen. Vanmorgen heb ik nog even gebrainstormd met de EO hoe we de situatie in Jemen kunnen omschrijven. Het is een wanhopige situatie. Maar zijn de Jemenieten ook wanhopig? 

Massale hongersnood

Ik vraag aan Wael of hij vindt dat Jemenieten wanhopigzijn.  Hij kijkt me met grote ogen aan. ‘Wij? Wanhopig???‘ En vervolgens schiet hij in de lach. ‘Nou ja’, probeer ik nog, ‘wij hebben makkelijk praten in Sana’a. Wij wonen in de stad. Hier is nog wel eten. Maar het merendeel van de Jemenieten, die op het platteland wonen, zijn zij wanhopig? Al die mensen die niet weten wat ze vanavond aan hun gezin moeten voorzetten? Door de jarenlange oorlog is voedsel verbouwen bijna onmogelijk geworden. Massale hongersnood ligt op de loer. Ondervoeding treft jonge kinderen het hardst. Veel van hen redden het niet.’

Weerbaar

Wael is echter heel duidelijk: ‘Als we wanhopig zouden zijn, dan zouden we niet meer proberen te overleven. Zelfs als er maar 5% hoop is, dan grijpen we dat aan. Hoop houdt ons overeind’. Ik blijf me verbazen over deze mentaliteit. Ik heb nog nooit een volk meegemaakt dat zo weerbaar is als Jemenieten. En waarschijnlijk is dit het geheim: als ze maar 5% hoop zien, klampen ze zich daaraan vast. Dat maakt ze weerbaar.

 

Zwarte markt

Ik vraag Wael naar zijn vrouw. Nu kijkt hij wel heel bezorgd. Sinds de geboorte van hun eerste kindje is z’n vrouw kortademig. Ziekenhuizen functioneren hier slechts op halve kracht, apparaten gaan kapot, er is geen stroom, medicijnen zijn er niet of zijn niet betrouwbaar omdat je ze op de zwarte markt moet kopen. Medisch personeel trekt weg uit Jemen.

Geweigerd

Wael heeft wel een paspoort, maar de versie van de regering hier wordt niet door alle omliggende landen geaccepteerd. Dus toen wij voor Wael een visum voor Jordanië aanvroegen, werd dit geweigerd. Het raakt hem, en dit keer lacht hij het niet meer weg: ‘Ik kan niet kiezen waar ik woon en onder welke regering ik zit. Waarom worden wij als gewone burgers verantwoordelijk gesteld voor de politieke machtsstrijd die gaande is?’

Hoop doet leven

Hij noemt het niet, maar in gedachten denk ik: en waarom worden de Jemenitische burgers het slachtoffer van de bombardementen die voor politieke opponenten bedoeld zijn? En waarom mogen wij als hulpverleners die gebieden niet in waar mensen het meest te lijden hebben? En waarom……

Wael en ik kijken elkaar aan. En als een goede culturele gewoonte zeggen we bijna tegelijkertijd: ‘Het gaat goed komen! Er kómt een politieke oplossing. Linksom of rechtsom!’ zelfs als er 5% hoop is op een goede afloop van dit conflict, dan klampen we ons dááraan vast. We hebben geen keus. Hoop doet leven.   

Lees ook: "Ondanks alles blijven Jemenieten delen" >

Laat Jemen niet verhongeren!

Doneren