brandimage logo Navigatie overslaan Menu

Corine blogt uit Jemen: "Ondanks alles blijven Jemenieten delen"

Corine Verdoold en haar team van ZOA-medewerkers zijn als een van de weinige hulpverleners nog actief in het door oorlog verscheurde Jemen. Corine blogt over wat ze meemaakt.

Het is een nationale vrije dag vandaag vanwege een revolutie die jaarlijks gevierd wordt. Daarom werken we vanuit huis. Johan, mijn man, zit op de bank met z’n laptop op schoot en ik aan de eettafel. Het is lekker rustig. We hebben nog geen vliegtuigen over horen komen.

Het lijkt wel of de stad slapend de revolutie viert. En de ijscoman lijkt ook te slapen. Die speelt altijd een kinderliedje. Fa-fa-fa-fa-miii-re-do…. De ijscoman vertegenwoordigt de tegenstrijdigheden van de oorlog en de dreigende hongersnood in Jemen: als je genoeg geld hebt, en met name als je in dollars verdient, en je woont in de stad, dan kun je nog best aan goed en genoeg eten komen. De supermarkten liggen vol in Sana’a. Helaas is er slechts een handjevol mensen dat uitbetaald krijgt in dollars, of sowieso een maandsalaris krijgt.

Geen geld

Voorheen stond het merendeel van de bevolking op de loonlijst van de overheid. Hetzij als ambtenaar, hetzij als leraar/medisch personeel, hetzij als soldaat. Maar dat is over. Er wordt al gedurende 18 maanden geen overheidssalaris betaald. Naast het feit dat de zeehavens, de luchthavens en de landsgrenzen (gedeeltelijk) dicht zijn, heeft het gros van de bevolking geen geld meer om iets te kopen.

‘We hebben honger’

De stilte in de straat wordt opeens verstoord. We horen een klagende vrouwenstem. Het klinkt veraf, maar heel langzaam komt het dichterbij. Als we uit het raam kijken zien we twee vrouwen met een groepje kinderen de straat in komen schuifelen. Een oude vrouw loopt met een stok. De jongere vrouw heeft een megafoon in haar handen. De kinderen begeleiden de oma, en roepen mee met de vrouw met de megafoon. ‘We hebben honger, geef ons te eten! We hebben geen geld, help ons alstublieft. We hebben honger, geef ons te eten… We hebben geen geld, help ons… We hebben geen….’ Het klinkt als een mantra.

Blijven delen

Johan en ik staan zwijgend toe te kijken vanuit ons raam, vanaf onze bovenverdieping. Dit is het nieuwe Jemen. Het Jemen wat we niet kennen. Er werd altijd al veel gebedeld in Jemen. Op de straat, bij een stoplicht. Of bij de moskee. Maar niet op deze manier. Een groepje vrouwen met kinderen en een megafoon, lopend door de straat. In de vijf minuten dat we uit het raam kijken zien we twee, drie mannen die de vrouwen wat geld toestoppen. Mooi is dat. Jemenieten blijven delen.

Gezegend

Als de vrouwen ons huis voorbij zijn, weten we allebei wat we moeten doen. Gelukkig had ik net dollars gewisseld zodat we de vrouw genoeg geld kunnen geven om een week lang voedsel te kopen. Zodra het groepje de straat uit, is vraagt Johan onze bewaker een sprintje te trekken. De vrouwen hoeven niet te weten wie de gever is. Wij hoeven niet te weten wat de vrouwen met het geld gaan doen. Mooi om te leren van Jemenieten: te geven, en te kúnnen geven is een zegen. We voelen ons gezegend!      

Lees ook: "Leven op 5% hoop" > 

Lees ook: ‘Waarom raakt deze foto me meer dan anders?’ >

Laat Jemen niet verhongeren!

Doneren