brandimage logo Navigatie overslaan Menu

"Waarom raakt deze foto me meer dan anders?"

Corine Verdoold en haar team van ZOA-medewerkers zijn als een van de weinige hulpverleners nog actief in het door oorlog verscheurde Jemen. Corine blogt over wat ze meemaakt.

Ons gezondheidsteam heeft net weer een nieuwe kliniek geopend in het Noorden van Jemen. Basisgezondheidszorg, onder andere om ondervoede kinderen op te lappen, zieke kinderen te behandelen, moeders voorlichting te geven. De eerste foto’s worden trots per WhatsApp verstuurd.

Er staat medisch personeel van de overheid op, dat letterlijk in een nieuw jasje gestoken is. Blij dat ze weer aan het werk kunnen. Meubilair en medische materialen om de kliniek weer te laten draaien. Het ziet er allemaal fantastisch uit. En het ís ook bijzonder. Deze kliniek was al 15 maanden gesloten, omdat het medisch personeel geen salaris kreeg en er geen medicijnen aangeleverd werden. Ondertussen woedt de oorlog door, raken steeds meer kinderen ondervoed en is de cholera opnieuw uitgebroken.

Ondervoed meisje Jemen

Extreem vermagerd

De tweede lading foto’s komt binnen. Kinderen waarvan de bovenarm wordt opgemeten om te bepalen of ze ondervoed zijn. En dan, uit het niets een foto van een extreem vermagerd meisje. Eén en al ribbenkast. Opgezwollen buik. En het meest zorgwekkende aan de foto: die vervreemde blik in haar ogen. Een blik van: ’Ik hoor niet meer bij deze wereld. Ik kan het niet meer aan.’

Meer dan anders

Ik weet niet waarom het me nu méér raakt dan anders. Misschien wel omdat het een foto is waarop het meisje op een tafel ligt. En niet vastgehouden wordt door haar moeder. Of haar oudere zus. Of haar vader. Waarschijnlijk moest ze onderzocht worden door het medisch personeel. Want ouders laten hun kinderen niet gaan. Nooit niet. Hoe ziek ze ook zijn.

Schietgebedje

Ik doe een schietgebedje voor dit meisje. En voor de ouders. En voor het dorp. Want als er één kindje is zoals dit meisje, dan zijn er naar alle waarschijnlijkheid heel veel meer. Jemenieten laten elkaar niet verhongeren. Ze delen de rijst tot de laatste korrel.

Heeft het zin wat we doen?

Een paar dagen later komt er weer een WhatsApp berichtje langs. ‘She died’. Twee woorden. Niet genoeg om het verdriet van de ouders te omschrijven, of de ellende die de oorlog met zich meebrengt. Ik kijk opnieuw naar de foto. Deze twee woorden zetten me stil. Heeft het zin wat we doen? Kunnen we de juiste mensen bereiken? En zijn we op tijd? Voor dit meisje waren we te laat. Ik hoop en bid dat we voor vele anderen wél op tijd zijn.

Lees ook: "Leven op 5% hoop" >

Lees ook: "Kalasjnikovs, lipstick en druppels op een gloeiende plaat" >

Geef voor eten

Doneren