Keuzes maken, het is niet mijn sterkste punt. Verf ik de muur groen of grijs? Koop ik dit wel of niet? Dat kost wat wikken of wegen maar er hangt niet zoveel van af. Van een hele andere orde zijn de keuzes die gemaakt moesten worden op een theeplantage in Bangladesh.

Als ik het glooiende groene land bezoek, plukken de vrouwen de theebladeren van de struiken. Het lijkt een idyllisch plaatje maar dat is het allerminst. Want hier heerst een code rood omdat de besmettelijke ziekte Lepra is uitgebroken. In een vervallen huisje ontmoet ik het een oud echtpaar. Op de kale vieze vloer, ligt meneer Chartri. Zijn hoofd rust op een gerafeld kussen, het laken is bijna zwart van de natte aarden vloer. Zijn handen zijn totaal vervormd en hij is te zwak om op te staan.

Naast hem op de grond zit zijn vrouw, krom en breekbaar. Voorzichtig voert ze haar man slokjes warm water. Het beeld is aandoenlijk en schrijnend te gelijk. Ze vertelt me dat de familie hen uit angst voor Lepra heeft verstoten.

Nu wonen ze hier moederziel alleen. Wat kan ik haar zeggen? Niets is toereikend. Ze wijst omhoog naar het kapotte dak. De enorme regenbuien maken van de vloer een modderpoel. Toch slapen ze daar op een dun, versleten laken. Alles in mij schreeuwt: Dit kan niet! Het dak moet worden gemaakt en er moet een bed worden gekocht. Want zo overleven ze dit regenseizoen niet.

Maar er is een dilemma: als de hulporganisatie familie Chartri helpt, dan is er niet genoeg geld om andere patiënten medicijnen te geven. Medicijnen die de Lepra-epidemie kunnen stoppen en misvormingen kunnen voorkomen. De afgelopen tijd kwam daar nog een keus bij. Want de theeplantage werd ook getroffen door Corona. Mensen konden niet werken en leden honger. Wat te doen?

Corona bestrijden of Lepra? Mensen eten geven of medicijnen? Het is de harde realiteit van zoveel hulpverleners wereldwijd: Keuzes moeten maken die eigenlijk niet te maken zijn. Weten dat je altijd tekortschiet. Dan ben ik dankbaar dat EO Metterdaad geld voor hen ophaalt. Het maakt kiezen iets gemakkelijker. Meneer en mevrouw Chatri kregen daardoor hulp en konden er tóch voedselpakketten en medicijnen worden uitgedeeld.

Dat kwam doordat jij koos om niet weg te kijken, maar iets te doen! Hartelijk dank daarvoor!

 

Lise van der Eijk is programmamaker en reisde voor EO Metterdaad in 2018 naar Bangladesh.