Ik kan een lach niet onderdrukken als ik in Pakistan in de auto zit en het onwerkelijke tafereel door de voorruit zie. Ik ben met wat kunstgrepen hierheen gekomen, want ‘televisie’ roept bij het aanvragen van een visum altijd veel vragen op. Met als gevolg dat ik dat visum wellicht op mijn buik kan schrijven. Maar de ironie is, dat  - nu ik eenmaal in het land ben gearriveerd - ik onder zwaarbewapend politie-escorte de binnenlanden in reis. Want de combinatie westerling/terrorisme wordt hier serieus genomen. Met gillende sirenes en dwingende handgebaren van de agenten achter op de politieauto wordt elke tuktuk en ezelskar genadeloos aan de kant gedirigeerd. Als ik in een ander district arriveer, staat er een volgende politiewagen te wachten die - zonder dat wij vaart verminderen - de estafette overneemt. Negen cordons later kom ik aan op mijn bestemming.  Als we het dorp binnenlopen, staat de burgemeester met de hele  plaatselijke hoogwaardigheidsstaf klaar. Om mij welkom te heten in het dorp. Jonge dames strooien rozenblaadjes over ons heen. En eenmaal binnen volgt de kranslegging. Om mijn nek, welteverstaan. Dan nog een toespraak en eindelijk mogen we naar onze bestemming. 

Ongeveer 150 mensen wonen hier. Pastelkleurige lemen huisjes vormen een decor waar Asterix en Obelix zoëven nog een everzwijn achter een palmboom vandaan hadden kunnen rukken. Ik tref Mina in de open keuken waar ze net bezig is met het bakken van het brood op een open vuurtje. “Ja, de mensen hier in het dorp zien mij als een soort aliën van Mars”, vertelt ze, omdat ik altijd alles anders doe. Dat vinden ze gek 

Mina is inderdaad wat anders dan de rest hier. Dat is ook precies de reden dat ik haar wilde opzoeken. Mina ging naar school in de stad. Na haar middelbare school deed ze nog een extra studie. Die rondde ze af met een titel en toen was het tijd om te trouwen. Tot zover niets vreemds.   

Ze werd uitgehuwelijkt aan een familielid in de binnenlanden. Zo kwam Mina terecht in dit kleine kleien huttendorpje. Om hier - hoogopgeleid en al - brood te bakken en koeien te melken. Maar Mina begon al gauw onder de uiers door te kijken en zag dat de kinderen hier eigenlijk niets verschilden met de kinderen uit de stad. Behalve dat ze nauwelijks naar school toe gingen. Okay, op een paar jongens na. Maar meisjes naar school sturen, dat was zonde van de tijd, vonden de ouders. Meisjes gingen toch trouwen en wat kun je dan met lezen en schrijven? Mina ging bij de ouders langs. Stuk voor stuk. Om ze te overtuigen dat ze hun dochters toch naar school moesten sturen.  

Dan neemt Mina ons mee naar het schoolgebouwtje een eindje verderop. Als ik over de drempel stap, sta ik verbaasd. Waar vorig jaar op goeie dagen zo’n 7 jongens in de bankjes zaten, zitten nu dagelijks tussen de 30 en 40 jongens én meisjes hier de woordjes van de meester na te dreunen. “En het mooiste is”, zegt Mina, “hier zitten nu alle meisjes van het dorp.” 

Ze mag dan een beetje gek gevonden worden, hier in Pakistan zouden ze vrouwen als Mina met gillende sirenes en politie-escortes een tour langs alle scholen moeten geven. 

 

Victor Rosier is programmamaker voor EO Metterdaad.