EO Metterdaad Navigatie overslaan Menu

Corrie in Mongolië

“Ik zie mezelf nergens anders zijn dan hier”

Buiten is het –30, binnen zijn we in gesprek met Corrie van der Esch, over haar werk onder verslaafde daklozen in de Mongoolse hoofdstad Ulaanbataar. “Wij kennen wél hun naam.”

Waarom is het zo belangrijk dat Corrie de naam van deze daklozen kent?

Omdat ze in de Mongoolse samenleving als het laagste van het laagste en puur uitschot worden gezien. Voor hen is er toch geen hoop meer, dus negeert de bevolking hen volledig. Corrie: “Wij willen hen laten weten dat ze er wél mogen zijn.” Dat doet het team met een warme maaltijd, medische zorg maar ook met zoiets simpels als een schone tandenborstel en een wasbeurt. We zien de daklozen hier zienderogen van opknappen, nadat ze zich meldden bij de opvangbus van Corrie en haar medewerkers.

Heeft deze Nederlandse hulpverleenster haar plek helemaal gevonden in Mongolië?

“Ik kan niet zeggen dat dit 100 % mijn thuis is”, zegt ze eerlijk. “Aan de andere kant zie ik me ook nergens anders terecht komen. Ik ben hier absoluut nog niet klaar.” Corrie is dan ook de enige in heel Ulaanbataar die actief is in de daklozenopvang, dus lijkt ook onmisbaar. Tegelijk mist ze haar vrienden en familie natuurlijk wel. Gelukkig is er Skype en zien we haar vrolijk grapjes maken met een bevriend gezin over de pindakaas en hagelslag die alweer op zijn. Zo heeft ze even een momentje voor haarzelf, terwijl ze de volgende dag weer vroeg op staat om er te zijn voor hen op wie verder niemand zit te wachten.

Help Corrie om deze daklozen hun waardigheid terug te geven.

Steun het werk van Corrie

Doneren