Andries Knevel NepalVandaag (dinsdag 12 mei) werd ik opgeschrikt door het nieuws van weer een zware aardbeving in Nepal. En ik dacht meteen aan de mensen die ik vorige week in dat mooie land ontmoet heb. Hoe zouden zij er aan toe zijn? Waar zouden ze nu zijn? En zouden die wankele huizen die vorige week nog net overeind stonden nu ingestort zijn?

Kinderen verloren.

Tijdens onze reis voor Metterdaad naar Nepal werden we geconfronteerd met veel bittere ellende. Ik heb drie moeders geïnterviewd die een of meer kinderen verloren waren. Daar zit je dan op een kaal vloerkleedje, in een tent, of zomaar buiten te praten met vrouwen die het allerergste is overkomen, het verlies van een of meer kinderen. Dat is het ergste, het allerergste.

Maar ik merkte ook dat deze vrouwen zich grote zorgen maakten over de toekomst. Want hoe moest het nou verder? Het huis was verwoest, er is geen werk om nog wat geld te verdienen, en geld om een nieuw huis te bouwen was er al helemaal niet. Kind verloren, huis verdwenen en toekomst weg.
Zo leven veel mensen in Nepal op dit moment.

Ravage in de bergen.

Ik kwam bij dorpjes hoog in de bergen, waar letterlijk ieder huis was ingestort. En overal wist men mij ook te vertellen hoeveel slachtoffers er onder het puin vandaan waren gehaald. Dood en verminkt. En hoe moest het nu verder?

De hulp die aan Nepal de eerste week na de aardbeving werd gegeven, was vooral noodhulp. Voedsel, water, dekens en tenten. Veel tenten, want er zijn zo'n 250.000 huizen vernield en het regenseizoen komt eraan. En nog steeds moet er noodhulp gegeven worden. Want de acute nood is nog steeds hoog.

Toekomst van Nepal

Maar er zijn ook al hulporganisaties die aan het nadenken zijn over de volgende fase: de (her)opbouw van Nepal. Hoe kan hulp zo gegeven worden dat straatarme dorpelingen hun huis kunnen opbouwen, en dan ook zodanig dat een nieuwe aardbeving niet zo'n enorme verwoesting kan aanrichten?

Die structurele hulp, zal minder de aandacht trekken. Noodhulp na een zware aardbeving haalt gelukkig de media wereldwijd. De (trage) opbouw van een dorpje, zal minder de aandacht trekken, maar is net zo belangrijk. Want die opbouw geeft weer een heel klein beetje toekomst en perspectief aan mensen die alles verloren hebben.

 

En daarom hoop ik dat Nepal de komende tijd op ons netvlies zal blijven staan. Ook als de internationale media zijn weggetrokken. Zodat zelfs moeders die kinderen verloren hebben, toch weer een heel klein beetje moed krijgen om verder te leven.