Opvanghuis Nafasi

Natuurlijk zijn alle baby's vertederend om te zien, maar een huis vol kleine, donkere kindjes in de leeftijd van 1 dag tot een jaar of vijf, wie smelt daar niet van. Zodra we aankomen in het opvanghuis Nafasi (Oegandees voor kans) hangen de oudste kinderen direct aan onze armen en benen. Het is een vrolijke boel, zeker vergeleken met de serene rust die er heerst in de slaapkamer van de kleinsten. Zes ledikantjes vol baby'tjes, hier achtergelaten door hun vaak veel te jonge moeders.

Jacky zwaait hier met milde hand de scepter. De maatschappelijk werkster heeft door de jaren heen een goede band op weten te bouwen met politie en reclasseringsambtenaren. Zij kent de weg op de ministeries en in de sloppenwijken. Dwars door de eindeloze bureaucratie heen vecht ze voor het kwetsbare leven van moeder en kind. Als moeders op straat worden gezet door gewelddadige mannen of thuis niet meer welkom zijn vanwege de schande van de zwangerschap staat Jacky klaar om de kinderen op te vangen.

Moeder Marion

Marionlinks Oeganda Blog2

Vandaag gaan we op zoek naar Marion, de moeder van Patience. Haar pasgeboren baby is een paar dagen geleden bij Nafasi gebracht. Marion zelf was maar net 16 toen ze zwanger raakte. De net zo jonge vader is in geen velden of wegen meer te bekennen. Haar moeder was glashelder: ik hoef je nooit maar dan ook nooit meer te zien. Ze trok in bij haar oudere zus die daardoor het risico loopt op dezelfde uitsluiting. Ruimte voor de kleine baby is er niet en zo kwam Patience bij Jacky terecht.  

Jacky doet er alles aan om de band tussen moeder en dochter langdurig in stand te houden. De regels zijn duidelijk: er is voor 8 maanden plaats voor het kind, moeder mag een keer per week op bezoek komen en ondertussen wordt er gewerkt aan haar toekomst.

We lopen over de bemodderde paadjes van de sloppenwijk en treffen boven verwachting snel Marion aan. Ze zit op de stoep van het krotje van haar zus, een stevig hangslot voorkomt dat ze naar binnen kan. Zogaat het altijd als haar zus er niet is vertelt ze. Haar ogen beginnen te glimmen als Jacky haar vertelt dat het goed gaat met Patience. We besluiten haar mee te nemen voor een bezoek aan haar dochter. Een uurtje later zit de jonge moeder op het kortgeknipte gras van het opvanghuis Nafasi. Op de achtergrond spelen de andere kinderen hun spel.

Maar voor Marion bestaat de wereld slechts uit haarzelf en haar dochter die ze de fles geeft. Jacky houdt van een afstand een oogje in het zeil. Zij weet hoe lang de weg nog is voordat moeder en dochter samen verder kunnen. Maar haar doorzettingsvermogen, wijze adviezen en rotsvast geloof zijn de beste garantie dat Patience zich kan ontwikkelen tot een zelfbewuste vrouw.