In zijn nette pak zit hij op een koud klapstoeltje. Om hem heen de presentator, de cameraman, de regisseur en ik, als redacteur. Steve doet zijn verhaal over hoe hij en zijn familie in Nigeria slachtoffer werd van het brute geweld Boko HaramWij luisteren ademloos. Hij spreekt langzaam en zoekend. In zijn stem klinkt de pijn door als hij vertelt over het verlies van zeker vijftien, twintig familieleden. Ooms, tantes, neven en nichten, een oma. ‘Afgeslacht’ noemt hij het. En ‘we stopped counting in our family’.  

Hij vertelt hoe hij zelf ternauwernood ontsnapte aan een aanslag op Kerstavond. Samen met een vriend weet hij het bos in te vluchten terwijl het geweervuur om hen heen aan alle kanten klinkt. Een nacht brengen ze samen met de dorpsbewoners door in het bos. Het is koud en de meeste dorpsbewoners zijn in hun pyjama. Als ze ’s ochtends terugkeren liggen de lichamen van vrienden en familie verspreid door het dorp. Vermoord omdat ze christen zijn. 

Aan het eind van het verhaal valt hij stil. Hij slaakt een diepe zucht en zegt: “Where is God?”. Wij zijn stil. De tranen lopen over mijn wangen. Zijn vraag blijft hangen en gaat me door merg en been. 

Toch…ondanks dat hij dit heeft meegemaakt wil hij, na zijn studie theologie in Nederland, terug naar Nigeria. Werken in Gods koninkrijk. Vertellen van het goede nieuws van Jezus. Wie moet het anders doen?”, zegt hij. Een kleine man, een groots getuigenis. 

 

Gerdienke Fennema is redacteur bij EO Metterdaad.