brandimage logo Navigatie overslaan Menu

Afgerond

Verhaal Joram

Joram 2Het was de eerste keer voor Joram Kaat, presentator van de EO-jongerendag, dat hij in een niet-Westersland was. Voor BEAM Actie en Metterdaad reisde hij af naar Erbill, een stad in het noorden van Irak. Hij bezocht daar met hulpverleners van World Vision, vluchtelingen die onder slechte omstandigheden in kampen moeten overleven. Het lot van Jorams leeftijdsgenoten grijpt hem aan.

Miljoenen mensen zijn op de vlucht geslagen voor het geweld van IS. Het vluchtelingenkamp waar Joram heen ging, lag vlakbij zijn hotel. ''s 'Avonds keek ik uit mijn hotelkamer en zag ik het kamp. Op dat moment kreeg ik kippenvel over mijn hele lijf. Aan de ene kant van de straat, waar het hotel ook staat, is het druk en zijn mensen aan het winkelen. Aan de andere kant zitten duizenden vluchtelingen die niets meer hebben.''

De omstandigheden in het kamp zijn slecht. Joram beschrijft hoe verbaast hij is over de leefomstandigheden waar deze vluchtelingen in moeten leven. ''De vluchtelingen wonen in een soort cate die ze zelf hebben uitgebouwd met hout en doeken. Langs de kant van de weg liggen plassen groen giftig water en uitwerpselen, een stinkende bende. De vluchtelingen lijden onder deze omstandigheden een uitzichtloos bestaan. Als ik vroeg hoelang ze hier denken te blijven of wat hun toekomst is, kwam er geen antwoord. De mensen zijn zo wanhopig dat ze niet meer na denken over hun toekomst. Ik zag vluchtelingen altijd als arme mensen die al niks hadden. Maar dat is niet zo. Ze hadden een normaal leven zoals jij en ik, waren wel ontwikkeld. En dan leef je ineens in een tent omdat IS eraan komt.''

IS zat op slechts 80 kilometer afstand van het vluchtelingenkamp. Toch ging het leven in Erbill gewoon door. ''Er waren veel checkpoints langs de weg. Iedereen die verdacht is wordt aangehouden en de hele auto wordt gecheckt. Wij als westerlingen hadden geluk omdat de autoriteiten ons zien als 'goed'. Af en toe vloog er een Amerikaanse helikopter over, maar verder merkte ik weinig van IS. Een dag nadat ik thuis kwam kreeg ik te horen dat er een bom van IS ontploft was in het kamp dat ik bezocht had. Dat moet zo heftig zijn voor de mensen daar. Eerst woon je jaren lang veilig op een plek en moet je door geweld ineens alles achter je laten. Dagenlang ben je op de vlucht en helemaal kapot kom je aan in een vluchtelingen kamp. Je probeert daar, vanuit je tent, een nieuw bestaan op te bouwen en dan juist daar, op de laatste plek waarvan je dacht veilig te zijn, ontploft een bom. Dat moet zo eng zijn. Ik sprak een meisje van mijn leeftijd die chirurg wil worden. Ze heeft met eigen ogen gezien hoe IS het hoofd van haar oom uit een auto gooide. Dat beeld vergeet ze niet meer. Daarom wilt ze mensen genezen zodat er uiteindelijk niemand meer hoeft te sterven.''

De opvangcentra die World Vision wilt gaan bouwen zijn hard nodig. Jongeren hebben op dit moment een uitzichtloze toekomst en lopen bovendien gevaar in vluchtelingenkampen. ''De jongeren hangen op straat omdat er niets te doen is en meisjes worden verkracht. Hun levens staan stil. Wij kunnen het verschil maken door deze jongeren hoop te geven waardoor ze weer in de toekomst gaan geloven. Zij hebben een plek nodig om gehoord te worden. De jongeren zitten vaak verspreid door stad, in lege gebouwen, kerken of in de kampen. Door het centrum te creëren komen zij samen op een centrale plek. De hulp die je dan kan bieden is veel effectiever. Meisjes zijn daar veilig. Jongeren kunnen hun trauma's verwerken en cursussen volgen waardoor ze een vooruitzicht hebben, een toekomst!''

Geef aan dit project

Doneer nu