brandimage logo Navigatie overslaan Menu

Afgerond

Arjan dag 1 | Land in oorlog

Het is een rare gewaarwording. We rijden door de besneeuwde stad Charkov en opeens doemt het voetbalstadion voor mijn ogen op. Het moet ruim twee jaar geleden zijn dat ik hier (bij hoge uitzondering) aanwezig was bij de roemruchte (want verloren) voetbalwedstrijd Nederland-Duitsland. Het was toen hoogzomer en de stad straalde een eigentijds optimisme uit. Vrolijke mensen die trots waren op hun stad dat toch maar even een van de EK-speelsteden was.

GRAUW
Van dat optimisme is niets meer over. De grauwe straten bekijk ik door het nieuws van die ochtend: opnieuw tientallen slachtoffers bij de slag om het vliegveld van Donetsk. Op nog geen 3 uur rijden van de stad woedt een hevige strijd op leven en dood. Daar weten we als Nederlanders sinds de zomer alles van. Hier in de buurt is de MH-17 neergeschoten met daarin 298 mensen.

Vandaag ben ik hier om voor EO-Metterdaad het verhaal te maken over de inmiddels meer dan 120.000 vluchtelingen die vanuit het oorlogsgebied alleen al in deze stad hun toevlucht hebben gezocht. Als we aankomen bij het tijdelijke onderkomen van het Leger des Heils zie ik de rij al staan. We mogen niet filmen omdat vlak ernaast een militaire fabriek gehuisvest is. Als we naar binnen lopen zie ik dat ook de hal en het trappenhuis vol staat. De gelukkigen staan hier droog en enigszins warm. Het is opmerkelijk rustig en het gaat er gedisciplineerd aan toe. Een voor een laten de mensen hun paspoort en registratienummer zien om vervolgens een tas vol etenswaar mee te krijgen.

ONLEEFBAAR
Ik zie veel vrouwen met kinderen en een enkele bejaarde man. Ze vertellen stuk voor stuk hetzelfde verhaal over de verschrikkingen van de bombardementen, de willekeur van de soldaten en de onmogelijkheid om daar te leven. Ik hoor steden voorbij komen die ik ken van afgelopen zomer: Donetsk, wie heeft dan geen beeld van een eenzame treinwagon op een verlaten station. Maar ondanks dat de verhalen min of meer hetzelfde zijn raken de kleine, persoonlijke verschillen me. Een jonge moeder die moet huilen omdat ze niet weet wat voor toekomst ze haar dochtertje kan geven. Ze is bijna 7 maanden zwanger. Of de vrouw die net haar oude moeder aan de telefoon heeft en hoort dat er onderweg naar de apotheek opeens zo dichtbij geschoten wordt dat ze halsoverkop terug moet. Of een jonge vent die de kogelscherven in zijn knie laat zien. Ik zie hem mank de trap aflopen, een tas met wat rijst, thee en suiker dragend. En zo kan ik doorgaan over het gezin van Dimitri die precies een lepel, een bord en een tas met kleren mee kon nemen vanuit Lugansk. Ze zijn blij dat ze het hebben overleefd en dat ze hulp krijgen van organisaties zoals het Leger des Heils.

Oorlog treft het meest onschuldige mensen die met geen mogelijkheid iets aan de situatie kunnen veranderen, ook hier. De rest van de dag trekken we van tochtige appartementen naar leegstaande kantoorgebouwen en overal zien we verdrietige moeders, slecht slapende kinderen en machteloze vaders. Het is het beeld van een land in oorlog dat in geen enkel opzicht meer lijkt op die avond van Nederland-Duitsland. Helaas.  

Steun soortgelijke projecten

Lees meer